Една жица, еден глас и приказна што може да трае со векови. Гуслата и лахутата биле многу повеќе од музичка придружба на епската песна. Кога книгата ја немало во секој дом, паметењето имало свој инструмент.

Зрелоста не е отсуство на страв. Човек што никогаш не се плаши најчесто не е зрел, туку несвесен за опасностите. Стравот понекогаш е граница што нè чува.

Што ако болеста не е во телото, туку во мислата? Една стара македонска народна приказна преку царската ќерка и мудриот еќим зборува за стравот, убедувањето и силата што мислата ја има врз човекот. Стариот и заборавен еќим ќе покаже дека понекогаш најтешката болест не започнува во телото, туку во мислата.

Насилството ретко започнува со првиот удар. Пред него доаѓаат зборот, омразата, стравот и убедувањето дека другиот е непријател. Авторски Panoptikum есеј за мечот што секогаш се враќа кон оној што го претворил во аргумент „Кој сече со меч, од меч гине.“ Во оваа стара македонска реченица има повеќе политичка философија отколку во многу томови за власта, војната и човечката природа.

„Комитско“ се игра со нозете, но приказната ја носи целото тело. Зад денешната сценска слика стои традиција што минувала низ собори, свадби, ансамбли и филм. Едно оро може да стане и начин на кој народот ја памети сопствената историја.

Една жица, еден глас и приказна што може да трае со векови. Гуслата и лахутата биле многу повеќе од музичка придружба на епската песна. Кога книгата ја немало во секој дом, паметењето имало свој инструмент.

Зрелоста не е отсуство на страв. Човек што никогаш не се плаши најчесто не е зрел, туку несвесен за опасностите. Стравот понекогаш е граница што нè чува.

Што ако болеста не е во телото, туку во мислата? Една стара македонска народна приказна преку царската ќерка и мудриот еќим зборува за стравот, убедувањето и силата што мислата ја има врз човекот. Стариот и заборавен еќим ќе покаже дека понекогаш најтешката болест не започнува во телото, туку во мислата.

Насилството ретко започнува со првиот удар. Пред него доаѓаат зборот, омразата, стравот и убедувањето дека другиот е непријател. Авторски Panoptikum есеј за мечот што секогаш се враќа кон оној што го претворил во аргумент „Кој сече со меч, од меч гине.“ Во оваа стара македонска реченица има повеќе политичка философија отколку во многу томови за власта, војната и човечката природа.

„Комитско“ се игра со нозете, но приказната ја носи целото тело. Зад денешната сценска слика стои традиција што минувала низ собори, свадби, ансамбли и филм. Едно оро може да стане и начин на кој народот ја памети сопствената историја.