Може ли расказот да биде завршено дело, а во исто време и првата скица на роман што никогаш не е напишан? „Расказ-ескиз“ е обид да се именува токму таквата кратка проза - доволно целовита за да живее сама, но со простор од неа да израсне многу поголема приказна. ✍️ Расказот е книжевна форма на ограничен простор, но не и нужно на ограничен свет.

Данте Алигиери не е само автор на „Божествената комедија“, туку поет што ги претвори гревот, љубовта, покајанието и надежта во големо патување низ човечката душа. Кон есејот е приложен и еден од неговите најпознати сонети, посветен на Беатриче. Постојат писатели што му припаѓаат на своето време и писатели што го надминуваат времето.

Кусиот расказ постојано го принудува авторот да разликува меѓу потребното и интересното. А тоа не е исто. Зрелоста на писателот понекогаш не се гледа по тоа што успеал да напише, туку по она што имал сила да го избрише.

Својата творба Османли ја тематизира како „расказ од археологијата на сеќавањето“. Прозата „Кир-Андонис од улицата Киутахѝас“, е мотивирана од стара црно-бела фотографија што писателот случајно ќе ја пронајде на интернет, препознавајќи личност од детството, насловниот лик на својата проза. Низ живи слики извлечени од личните сеќавања, авторот ќе го проследи драматичниот живот не само на Својата творба Османли ја тематизира како „расказ од археологијата на сеќавањето“.

Може ли расказот да биде завршено дело, а во исто време и првата скица на роман што никогаш не е напишан? „Расказ-ескиз“ е обид да се именува токму таквата кратка проза - доволно целовита за да живее сама, но со простор од неа да израсне многу поголема приказна. ✍️ Расказот е книжевна форма на ограничен простор, но не и нужно на ограничен свет.

Данте Алигиери не е само автор на „Божествената комедија“, туку поет што ги претвори гревот, љубовта, покајанието и надежта во големо патување низ човечката душа. Кон есејот е приложен и еден од неговите најпознати сонети, посветен на Беатриче. Постојат писатели што му припаѓаат на своето време и писатели што го надминуваат времето.

Кусиот расказ постојано го принудува авторот да разликува меѓу потребното и интересното. А тоа не е исто. Зрелоста на писателот понекогаш не се гледа по тоа што успеал да напише, туку по она што имал сила да го избрише.

Својата творба Османли ја тематизира како „расказ од археологијата на сеќавањето“. Прозата „Кир-Андонис од улицата Киутахѝас“, е мотивирана од стара црно-бела фотографија што писателот случајно ќе ја пронајде на интернет, препознавајќи личност од детството, насловниот лик на својата проза. Низ живи слики извлечени од личните сеќавања, авторот ќе го проследи драматичниот живот не само на Својата творба Османли ја тематизира како „расказ од археологијата на сеќавањето“.