. Не итам Конечно го надминав моето време за итање од еден кон друг крај на бесцелно живуркање. Конечно сега сум снеможен чекор кој успева некако со судни маки да пренесе времиња во кои молкот зборува дека заживеал безвременско постоење на човек како стена грамадна. Само уште да разберам чиј чекор . Не итам.

. Во еден здив Почнуваме завршувајќи нешто без намисла да продолжиме кај што сме запреле некогаш со премалени снаги. Сè во еден здив ставивме во ред. Не оставивме во неред ништо што би можело некако да нè разнебити.

. Предели Минав многу минав секакви предели во лавиринти на светлини во сенки низ приклученија без трага. Не знам дали и ти без мене со себе без тебе од мене меѓу времиња што ни премалиле снаги па ни создавале нови за нас спроти други. Препеав многу препеав минливи препеав трајни предели бесцелни.

. Смисла без трага Ние постоиме зашто има зошто. Тоа е несомнено уште откога постоиме. Ние во рамнодушен глас преполн со очекувања кои биле за веќе да не бидат некогаш.

. Две времиња. Луѓе имаат многу времиња а нам ни се само две доволни што ги менуваме дење што ни се менуваат ноќе незабележливо видливо наметливо за да продолжуваме еднакво сами и заедно. Ту личат на ветер меѓу луѓе во рамнотежа во хармонија ту ни се прикажуваат како рамка без слика на живот во надевање сосе исчекување.

. Не итам Конечно го надминав моето време за итање од еден кон друг крај на бесцелно живуркање. Конечно сега сум снеможен чекор кој успева некако со судни маки да пренесе времиња во кои молкот зборува дека заживеал безвременско постоење на човек како стена грамадна. Само уште да разберам чиј чекор . Не итам.

. Во еден здив Почнуваме завршувајќи нешто без намисла да продолжиме кај што сме запреле некогаш со премалени снаги. Сè во еден здив ставивме во ред. Не оставивме во неред ништо што би можело некако да нè разнебити.

. Предели Минав многу минав секакви предели во лавиринти на светлини во сенки низ приклученија без трага. Не знам дали и ти без мене со себе без тебе од мене меѓу времиња што ни премалиле снаги па ни создавале нови за нас спроти други. Препеав многу препеав минливи препеав трајни предели бесцелни.

. Смисла без трага Ние постоиме зашто има зошто. Тоа е несомнено уште откога постоиме. Ние во рамнодушен глас преполн со очекувања кои биле за веќе да не бидат некогаш.

. Две времиња. Луѓе имаат многу времиња а нам ни се само две доволни што ги менуваме дење што ни се менуваат ноќе незабележливо видливо наметливо за да продолжуваме еднакво сами и заедно. Ту личат на ветер меѓу луѓе во рамнотежа во хармонија ту ни се прикажуваат како рамка без слика на живот во надевање сосе исчекување.